banner kate

banner kate

Woorden

over leven

links levensverhalen

Wat uit opa's kistje fladdert

Op een dag kwam ik thuis met een prachtig, oud, beschilderd, Chinees kistje. Ik plantte het pardoes voor mijn zoontje (10) op tafel: "Zo, dat is jouw erfenis van je opa." Nieuwsgierig keek hij in de kist.

Zijn opa heeft hij nooit gekend. Hij weet dat daar een reden voor was, maar de details kent hij niet. Het contact tussen mij en mijn Indische vader was altijd moeizaam geweest. Maar, door mijn inmiddels overleden, vaders huis dwalend, had ik het kistje gevuld met allemaal dingetjes, waarvan ik dacht dat een kleinzoon ze vroeg of laat wel leuk zou vinden. Een mooi zakmes, een prachtig bewerkt zilveren sigarettendoosje, een antieke bosatlas, een Japans go-spel, een mooi jeu de boules spel, etc.

Tims oog viel echter onmiddellijk op iets geheel anders. Hij stak zijn handje in de kist en haalde er het simpele beeldje uit dat ik als tiener of student ooit voor mijn vader had gekocht. We hadden in die tijd weer eens gekampeerd bij de boswachter en die verkocht dat soort beeldjes. Het was een dikke tak met inkepingen, waardoor het een beeldje geworden was van een uil. Prachtig in al zijn eenvoud. Mijn vader had het gekoesterd en een ereplekje gegeven in zijn huis, 30 jaar lang, ongeacht de aard van ons contact.

Tim liep ermee naar zijn kamertje en zette het in zijn vensterbank: "Dat vind ik móói, mama!" Met een dicht geknepen keel, gaf ik hem een knuffel. Daarop pakte hij zijn Donald Duckje weer op en vertrok weer naar Duckstad. De kist met de andere spulletjes bleef waar ik hem had neergezet.

Gisteren kwam hij uit school: "Mama, ik moet op school een monoloog houden over een foto. Ik wil een foto maken van dat uilenbeeldje uit opa's kist en daar over vertellen." Weer gaf ik hem een knuffel. "Wat een mooi idee, Tim!"

uilenbeeldje pa compr